آیا احمدی نژاد می رود؟

خوانندگان گرامی! شما می توانید نظرات خود درباره این مقاله را برای ما ارسال کنید، بهترین و جالب ترین نظرات آخر هفته در سایت درج خواهند شد.

برای نوشتن نظرات خود  اینجا کلیک کنید

نظرات نویسندگان مقالات ممکن است مغایر با موضع خبرگزاری «نووستی»  باشد

استفاده از مطالب خبرگزاری «نووستی» تنها با ذکر منبع مجاز است

مسکو، "الگار ولیزاده" کارشناس علوم سیاسی، خبرگزاری «نووستی» /

تا انتخابات ریاست جمهوری در ایران یک سال باقی مانده است و هر رویداد سیاسی در این کشور به نوعی با رویداد اصلی، یعنی همین انتخابات، مرتبط است. چنین چیزی مربوط به مطلبی که بتازگی مورد توجه بسیاری از نشریات قرار گرفت نیز می شود.

در روزنامه ایتالیاییRepubblica  مقاله ای از علی اکبر ولایتی، یکی از نمایندگان مقتدر جمهوری اسلامی که طی حدود 17 سال وزیر امور خارجه این کشور بود، دیده شد که مسلماً اتقاقی نبوده است. با وجود اینکه ولایتی چندین سال است از امکان کار فعال در عرصه سیاست خارجی محروم شده است، نفوذ سیاسی خود را حفظ کرده و مشاور دیپلماتیک آیت الله خامنه ای رهبر انقلاب اسلامی ایران است.

این دیپلمات ایرانی در مقاله خود اعلام نمود که در آینده رهبر ایران شخصاً درباره برنامه هسته ای مذاکره خواهد کرد، یا بعبارت دیگر او محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران را از این مسئولیت فارغ می کند. این تصمیم رهبر ایران به دلیل ضرورت جستجوی "سازش" با توجه به نگرانی های بسیار از اوضاع پیرامون برنامه هسته ای جمهوری اسلامی است.  

همچنین از سخنان ولایتی می توان درک کرد که ایران اشکارا آماده انجام تغییراتی در نکات اصلی دکترین سیاست خارجی رئیس جمهور کنونی است. بدین ترتیب تاکید بر این که رهبر ایران در عملکرد خود معتقد است که "صلح در جهان پایه بر برسمیت شناختن استقلال کشورها و احترام به مرزهای بین المللی دارد"، آشکارا گواه این است که آیت الله خامنه ای قصد ندارد "اسرائیل را از روی زمین محو کند". او پیشنهاد می دهد که "سرنوشت سیاسی کشورهای اصلی که در حال حاضر در منطقه وجود دارند، باید در انتخاباتی دموکراتیک تعیین شوند که اگر همه مسلمانان، یهودیان و مسیحیان در آن بطور آزاد شرکت داشته باشند، نتیجه آن باید پذیرفته و محترم شمرده شود".

بسیاری تمایل دارند که یک چنین فرمول بندی را تاییدی بر موضع رسمی کشور برای برسمیت شناختن اسرائیل بدانند که در زمان محمد خاتمی رئیس جمهور سابق نیز وجود داشت که او نیز این را فرمول بندی کرده بود. مقصود این است که اگر یک بار در نتیجه رای گیری در فلسطین توافقنامه صلح تایید شود که بر اساس آن موجودیت دو کشور باشد، ایران به فلسطینیان ملحق شده و بدین ترتیب ممکن است اسرائیل را برسمیت بشناسند.

تصمیم مقامات روحانی ایران برای بر عهده گرفتن مسئولیت سیاست خارجی که در نظر اول غیر منتظره به نظر می رسد، می تواند چند توضیح داشته باشد.

اولاً، ایران بستری برای آغاز دیالوگ با رئیس جدید کاخ سفید آماده می کند و می خواهد گفتگو درباره تمامی مشکلات کلیدی را "از صفر" آغاز کند. بدین ترتیب ایران می تواند به نفع خود وقت کُشی کند که این نیز برای پیشبرد برنامه هسته ای و نیز تنش زدایی پیرامون روابط بحرانی با اسرائیل ضرورت دارد.

دوماً، رهبر ایران با محروم ساختن احمدی نژاد از برخی از اختیارات خود آماده سازی برای تغییر رئیس جمهور را آغاز کرد.

در این راستا، باری دیگر این که چه کسی جایگزین احمدی نژاد خواهد شد و آیا در ایران عملیات تعیین جانشین انجام خواهد شد یا خیر، به مسئله ای مبرم تبدیل می شود.

در بین دولتمردان سیاسی ایران افرادی دیده می شوند که از چند سال قبل نماینده ایران در عرصه بین المللی بوده اند. در بین آنها همکار سابق احمدی نژاد، "علی لاریجانی" رئیس مجلس شورای اسلامی ایران نیز وجود دارد که پیشتر دبیر شورای عالی امنیت ملی بود. زمانی او مذاکره کننده ارشد درباره برنامه هسته ای بود، اما بعلت اختلاف نظرات مجبور به ترک تیم احمدی نژاد شد. در بهار امسال، زمانی که در ایران نتایج آرای انتخابات مجلس را شمارش می کردند، لاریجانی بعنوان گزینه ای درصورت از دست دادن محبوبیت رژیم حاکم در آستانه انتخابات ریاست جمهوری بررسی می شد.

امروز این پیشبینی تحقق می یابد. موضع لاریجانی که ریاست مجلس را بر عهده دارد، پس از رویدادهای اخیر تقویت می شود. هر چند که صحبت درباره ایران است که در رابطه با آن پیشبینی های سیاسی بسیار ناپایدار هستند.

در هر صورت می توان نتیجه گیری کرد که احمدی نژاد به تدریج اهرم های تاثیر گذاری بر اوضاع بین المللی را از دست می دهد. این که چنین چیزی بمعنای کنار رفتن تدریحی وی از عرصه سیاسی خواهد بود یا خیر را زمان نشان می دهد.