سلام فضا، من ایرانم...

خوانندگان گرامی!

شما می توانید نظرات خود درباره این مقاله را برای ما ارسال کنید، بهترین و جالب ترین نظرات همه روزه در بخش نامه های شما منتشر می شوند.

برای نوشتن نظرات خود  اینجا کلیک کنید

محتوای مطالب منتشره می تواند مغایر با مواضع «ریا نووستی» باشد

استفاده از مطالب خبرگزاری «ریا نووستی» تنها با ذکر منبع مجاز است

"آندره کیسلیکوف"، ویژه خبرگزاری «ریا نووستی» روسیه، 16 بهمن/

ایران به وعده خود عمل کرد و قبل از پایان سال 87 موشک ساخت خود حامل اولین ماهواره ملی "امید" را به مدار منتقل کرد. صبح روز 3 فوریه این پرتاب با موفقیت انجام شد.

در حال حاضر ویژگی های فنی پرتاب کمتر چیزی را معلوم می کنند. اصل مسئله در این نیست، بلکه در این است که ایران در هر صورت قدرتی فضایی خواهد شد. حتی اگر اهمیت این پرتاب را به حداقل برسانیم، مسلم است که دیگر تهران و فضا، مفاهیمی جدایی ناپذیر هستند.

نکته اصلی در برنامه فضایی ایرانی-اسلامی برای جامعه جهانی چیست؟ در هر مورد دیگری، پرتاب فضایی ملی اگر باعث افتخار به "همسایه" نمی شد، حداقل سبب نگرانی نمی شد تا چه برسد به ترس. متاسفانه در مورد امیدهای فضایی ایران، با وجود اینکه مدت بسیاری است مقامات جمهوری اسلامی آن را بعنوان برنامه فضایی صلح آمیز اعلام می کنند، غرب این برنامه را تنها با سلاح موشکی و هسته ای مرتبط می کند.

اما آیا چنین هراس هایی اساسمند هستند؟ در اصل، بلی. اگر دولتی مشخص را کنار گذاشته و تنها حقایق را ارزیابی کنیم، می توان گفت که برخی پرتاب های موفقیت آمیز موشک های بالستیک میانبرد، بعلاوه چند پرتاب موشک های حامل امکان آزمایش علمی و فنی سلاح استراتژیک بالستیک را در آینده نزدیک دنبال می کند؛ اما نه بیش از این.

هیچ دلیلی وجود ندارد که هراس داشت کشوری که حتی چند پرتاب موفقیت آمیز فضایی انجام داده است، در آینده نزدیک می تواند در نیروهای مسلح خود سیستم کامل موشکی هسته ای داشته باشد. وجود چنین تسلیحاتی نیازمند مشخصاتی است که اصلیترین آن، آمادگی نظامی و توان سیستم ها برای تحقق دشوارترین روندهای پروازی است.

بویژه این که یک دانه از چنین سلاحی در زمان ما که ابزار هشدار حملات موشکی-هسته ای مستقر هستند، کاری نمی تواند انجام دهد.

سطح بالای آمادگی نیروهای موشکی و هسته ای مشروط به سرعت بالای واکنش نسبت به اوضاع همواره در حال تغییر و توان اتخاذ و عمل به تصمیماتی درست است.

در این راستا، نمونه بارز، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. اوایل، زمان لازم برای پرتاب موشک مشهور ار-7 برابر با 10 ساعت بود! در عین حال مقامات شوروی از تکرار این خسته نمی شدند که "کشور امکان هدف قرار دادن آمریکا را دارد". آری، بالقوه این توان را دارد. اما عملاً بعید است که در صورت انجام، همه چیز با موفقیت از آب در می آمد. اما دلیلی برای صحبت درباره این نیست که ایران توان تامین آمادگی نظامی سلاح استراتژیک مطابق با مطالبات معاصر همزمان با پدیدار شدن آن (که فعلاً پدیدار نشده است) را دارد.

علاوه بر این پرتاب ماهواره یک چیز و رهنمون سازی کلاهک به هدف چیز دیگری است، آنهم در برد بین قاره ای. باری دیگر به تجربه شوروی باز می گردیم که مقاصد آن جایی برای شک باقی نمی گذاشت که خواستار دستیابی هر چه سریعتر به "چماق هسته ای" است. حتی "سرگی کارالیوف" سازنده مشهور دستگاه های فضایی قبل از آنکه موفق به رفع مشکل تخریب کلاهک در لایه های ضخیم جوی شود، نیاز به آزمون و آزمون داشت. در کل پیروزی در پاییز 1957، زمانی که "بیب بیب" مشهور اولین دستگاه فضایی دست ساز در تاریخ به صدا در آمد، بخاطر کمبود بحرانی ایده برای انتقال کلاهک بود. در حقیقت طراحان با "ماهواره" سر مقامات کشور را گرم کردند که هیچ چیزی بجز ساخت سلاح هسته ای نمی خواستند.