گامبیت فارسی برای تهران

بخش دوم

 نظر نویسندگان مقالات در روزنامه ها می تواند مغایر با موضع خبرگزاری «نووستی» باشد

دموکرات ها به خوبی می دانند که آنها باید بعد از سال 2008 به غیر از عراق آش هسته ای ایران را سر بکشند و بدتر از همه آنها درک می کند که ترک ساده عراق به معنای ترک خاور میانه در یک دوران و نهایتا تغییر بالانس قدرت در منطقه به سوی ایران می باشد. چرا که تهاجم آمریکا به عراق منجر شد که آنها در چاهی که کنده اند بیفتند. آنها خود تمامی دشمنان تهران را در زمینه ژئو پلیتیکی از بین بردند.

با نابودی صدام حسین آمریکا دشمن نظامی شماره یک ایران را از بین بردند. طالبان افغانستان نیز از دشمنان جمهوری اسلامی بودند که حال هیچ تاثیری ندارند. به همین خاطر اشتباهات سیاست خاور نزدیک آمریکایی ها و تبدیل ایران به قدرت منطقه ای مثل شیشه های مرتبط آزمایشگاهی می باشند.

آمریکا حقیقتا نه تنها آماده است که مواضع امروز خود را در عراق فدا کند بلکه تهران را مجبور می کند که اشتباهات استراتژیکی انجام دهد.

اما چگونه آن را با توجه به اوضاع بوجود آمده در عراق به مرحله عمل باید رساند ؟ چرا که هر گونه ضربه حساب نشده به ایران به طور خودکار موجب قیام عمومی جمعیت شیعی عراق خواهد شد که استقرار نیروهای آمریکایی در این کشور را غیر ممکن خواهند کرد.

پاسخ آن ساده است: آمریکایی ها باید از عراق بروند. اما خروجی که چهره آنها را حفظ کند. آمریکایی ها درک می کنند که باید با ایده کنترل کامل عراق باید خداحافظی کنند. به همین خاطر آنها تغییر مواضع خویش در عراق را آغاز کرده اند. آنها باید نیروهای خود را به شمال و جنوب هدایت کنند که از قبل هم در آنجا قدرت بیشتری داشتند و بخشی از نیروهای خویش را به پایگاه های جدید در کردستان عراق و در جنوب در نزدیکی پایگاه های کشورهای متفق خود در خلیج فارس منتقل نمایند.

برای آنها کافیست که لوله های نفت، پایانه ها و مراکز دولتی و یک سری از نقاط استراتژیکی دیگر را کنترل نمایند. در شرایط جنگ داخلی میان سنی و شیعه در عراق  موفقیت تغییر مکان نیروهای آمریکایی که دائما تحت حملات قرار دارند فقط تحت پوشش نیروهای تکمیلی امکان پذیر است که حملات شدیدی به نیروهای دشمن وارد می سازند. اما برای اینکار باید تعداد نیروها افزایش یابند و ذخایری جدید برای پوشش از بین رفتن نیروها تشکیل داده شود.

تعداد نیروهای آمریکا در عراق  از 150 هزار نفر به 140 هزار نفر کاهش خواهد یافت. اما تعداد نیروهای متفقین در عراق طی سال گذشته از 21 هزار نفر به 16,5 هزار نفر کاهش پیدا کرده است به همین خاطر است که در برنامه جدید بوش در باره عراق  بحث اعزام تکمیلی به میزان 21 هزار نفر آمده که فقط جبران کننده خروج نیروهای متفقین  و افزایش اندک نیروها در آن نقاطی که تلفات آمریکایی ها بیشتر بوده می باشد.

اما طبق اخباری که منابع خبری دولتی گزارش دادند سپاه 92 هزار نفری آماده عزیمت به عراق می باشد. آنها باید تامین کننده خروج نیروها تحت استراتژی جدید بوش باشند. خروج آمریکایی ها از عراق دیگر بحث تصورات نیست و به حقیقتی سخت تبدیل شده که پایان عصر عراق واحد که و آینده نچندان دور تمامیت ارضی آن را بدنبال خواهد داشت. فقط با قانونی کردن فروپاشی کشور عراق به چند کشور مستقل  کوچکتر آمریکایی ها می توانند تا حدی کنترل آن را برای خود حفظ کنند. بدون توجه به اینکه تعداد نیروهای ارتش و پلیس عراق دائما در حال افزایش است در آغاز سال 2007 دولت عراق 3 استان از 18 استان موجود در این کشور را تحت کنترل خویش گرفته و احتمالا این منطقه کنترل نیز کاهش خواهد یافت چرا که عرصه جنگ میان سنی ها و شیعیان خواهد شد.

آمریکایی های انتخاب زیادی ندارند: یا با سکوت شاهد آن باید باشند که رهبران شیعیان که بخش های اصلی نفت خیز عراق را کنترل می کنند و از سوی ایران هم مورد حمایت هستند بر عراق مسلط شوند و یا با ایجاد چند منطقه کوچکتر که به خوبی تحت کنترل و حفاظت قرار داشته باشد تلاش کنند که شیعیان را متوقف سازند. اما برای این منظور لازم است که عمل فروپاشی و تقسیم عراق را قانونی جلوه دهند که این کار با ریسک هرج و مرج غیر قابل بازگشت نیز همراه خواهد بود. ضمنا نیروهای ائتلاف در عراق در موقعیتی قرار دارند که برای آنها هر گونه ریسک، هر گونه برنامه، هر گونه فرمانده و عملکرد نوری در انتهای تونل می باشد.

این حقیقت که روز 11 اکتبر سال گذشته مجلس عراق قانون دستگاه فدراتیو کشوری را تصویب کرد صحبت از آن دارد که آمریکایی این روش را مورد تایید قرار داده اند.این قانون ایجاد مناطق خودگردان در عراق را قانونی می کند که در آینده می توانند بخشی هایی از یک اتحاد نیمه مستقل باشند.

گزینه "گامبیت فارسی" که آمریکایی ها می خواهند به تهران نشان دهند حال کاملا قابل توضیح است: آمریکایی ها نیروهای خویش را به مناطق سنی نشینی که به خوبی حفاظت می شوند منتقل می کنند و از مناطق فعالیت شیعیان و دوست خوب آنها ایران خارج می شوند و به آنها آزادی عمل کامل می دهند. و به همین ترتیب "یانکی ها" این مناطق را از مراکز تحت امنیت به هدف حمله تبدیل می کنند. به غیر از این اگر به شیعیان اجازه بدهند که با اهل تسنن در گیر شوند آنوقت به مراتب ساده تر خواهد بود که دلیلی برای تهاجم علیه جمهوری اسلامی پیدا کنند و این کشور را حمله به خاک مستقل سنی نشین متهم نمایند.

در چنین اوضاعی تهران چکار می تواند انجام دهد؟ البته نباید گفت که در ایران نیز دست روی دست گذاشته اند. ارتش 900 هزار نفری ایران قوی، منظم و قابل خریداری نیست. این ارتش همواره یکی از قدرتمندترین ارتش های منطقه نامیده می شده به همین خاطر فقط یک دیوانه کامل می تواند تصمیم حمله از طریق زمینی به ایران را بگیرد.

البته بودجه چهار میلیارد دلاری ارتش ایران تقریبا ده برابر از بودجه ارتش آمریکا کمتر است. از لحاظ نیرو حتی تصور صحبت درباره کمترین موازنه نیرو بعید به نظر می رسد که جا داشته باشد.اما ایران هم دارای چند هزار موشک برد کوتاه و متوسط است که باید آنها را هم در نظر داشت. به غیر از این ایران رزمایش گسترده ای را بعد از فعال شدن آمریکایی ها در خلیج فارس آغاز کرد که در پایان آن آخرین موشک های بالستیکی خویش را آزمایش کرد که اندکی خود باوری پنتاگون را به لرزه درآورد. در ضمن ایران مخصوصا برای دفاع از مراکز هسته ای خویش 29 سیستم دفاعی "تور-ام 1" را از روسیه خریداری کرده که همزمان می توانند 50 هدف را رد یابی کرده و چند مورد آنها از جمله اجسام پرنده با سرعت های بالا را منهدم نمایند. همچنین مجموعه های پدافندی "تور-ام 1" توان انهدام اهدافی که قابلیت پرواز و پایین بودن رویت توسط رادار را دارند نیز می باشند.

تردیدی نیست که ایران آماده است که به طور جدی دفاع کند. اما حتی با در نظر گرفتن این موضوع با توجه به  برتری مطلق آمریکا در هوا و برخورداری از بهترین ابزار جنگ الکترونیکی ایرانی ها شانس اندکی خواهند داشت. سئوال اصلی که بسیاری از کارشناسان و ناظران در کل جهان را به خود مشغول کرده این است: ایران و آمریکا تا چه اندازه آماده اند که در مقابله با یکدیگر پیش روند؟

ادامه دارد...